Sevil Taner

<BR>Annelerin doğum hikayeleri, yüreklerinde bir ömür boyu taşıdıkları, bazen gülümseyerek bazen de hüzünle ve gözleri dolarak hatırladıkları bir mücevher gibidir. Ona özel, sadece bebeği ve kendisi arasında paha biçilmez bir hatıradır. Bu ay dergimizle birlikte pek çok annenin doğum hikayesini okuyacaksınız. Eminim heyecanla okuyacaksınız. Özellikle de anne adayları. <BR>Onları okuyunca ben de doğum hikayemi sizlerle paylaşmak için dayanılmaz bir istek hissettim. Her şey daha dün gibi gözümün önünde canlanmaya başladı. <BR><BR>Hamileliğim sürpriz olmadı. Çünkü artık çocuk istiyorduk ve hamile olmayı bekliyordum. Yani kendimi buna çok hazır hissediyordum. Hamileliğimi öğrendiğimde ise heyecan, sevinç ve biraz da endişe karışımı duygular her hücremi kaplamıştı. Bir yandan da içim içime sığmıyordu, 9 ayın hemen geçmesini istiyordum. Ve onu kucağıma bir an önce almak için büyük bir sabırsızlık kapladı tüm kalbimi. Koca bir 9 ay, neredeyse 1 yıl diyordum sabırsızlıkla içimden Nasıl geçecek? <BR>Geçti, sayılı gün geçip gidiyor malumunuz. Şanslıydım, hamileliğim gayet sağlıklı geçiyordu ve ben bir mutlu maymun şeklinde geziniyordum. Kısacası hamileliğimin tadını çıkardım. Mutlu sona doğru yaklaşırken, nasıl bir doğum olacak sorusu gündeme geldi doğal olarak. Ben en başından beri normal doğum yapmak istiyordum. Belki bir kez anne olacağım ve normal doğumu yaşamak istiyorum dedim kendi kendime. Doğanın bana hediye ettiği bu özelliği en doğal şekliyle yaşamak istiyordum. Hem böyle bir deneyimi yaşamak kaç kez başına gelebilirdi ki bir kadının. Eğer her şey sağlıklı giderse normal doğum yapmak istiyorum dedim doktoruma da. Ama doktorum biraz endişeliydi, benim normal doğum yapabileceğime pek inanmıyordu sanki. <BR><BR>Ama bu konuda kararlı olduğumu, mutlaka bu deneyimi yaşamak istediğimi söyledim. <BR>Doğuma birkaç hafta kala artık kasılmalarım başlamıştı. Önceleri daha hafif olurken, son hafta sıklaştı. Ve bir gün nişan geldi. Artık doğum an meselesiydi. Bu dönemdeki duygularım biraz karışıktı. Artık bitsin bu bekleyiş hissi vardı, bu duygularıma biraz da doğum korkusu ve endişesi katılıyordu, bir yandan nasıl bir bebek dünyaya getireceğimi düşünüp büyük bir merak kaplıyordu her yanımı… Gerçekten karmakarışık duygulardı diyebilirim. <BR><BR>Ve büyük gün geldi… O gece kasılmalarda bir başkalık vardı. Aralıkları gittikçe azaldı ve en sonunda 5 dakikada bire indi. Ben de elime ne geçtiyse okumuştum, kasılmalar 5 dakikada bire inmişse doğum başladı demektir, biliyorum. Doktorumla konuştuk ve gece 00.02'de hastaneye yatışım yapıldı. Sabaha kadar takip edildi sancılarım, bebeğin kalp atışları. Doktorum sabah saat 10.00'da artık suni sancı serumunu da takıp, doğumu hızlandırmaya karar verdi. Dedi ki, saat 13.00 gibi doğum gerçekleşir. Ben tanrım bu 3 saat nasıl geçecek diye üzüldüm. Bu arada sancılarım gittikçe artıyordu. Dayanılmaz değil ama canımı da yakmıyor değildi. Ve büyük an geldi, doktorum gelip baktı tekrar ve hadi doğumhaneye gidiyoruz dedi... <BR>Tatlı kızım saat 13.17'de dünyaya geldi. Yorgunum, mutluyum, içim bomboş, biraz hüzünlüyüm çünkü dokuz aydır benimleydi, karnımdaydı, şimdi koptu benden, şimdi kucağımda bana bakıyor… <BR><BR><BR><BR><BR><BR>