Zeynep Kasımlıoğlu

Baran bizden uzakta, ama mutlu diye virgülü koyup bir-iki not eklemek isterim. Kalbimdeki babamdan miras evcil hayvan sevgisini atamayacağım bir gerçek. Bu satırların sahibi, defalarca anlatmayı denedi çocuklarına da vermek istedi hayvan sevgisini… Aynı sevginin nüvesini çocuklarımızda da görmek için, yalnızca kedi, köpek değil, salyangozlarla konuşup, kirpiler besliyor, çekirgeleri ezmemeye çalışıyorum. Elmanın içindeki kurtçuğa bile saygımız var. Onun dünyadaki en ideal hayatı sürdüğünü bilmek bizi mutlu ediyor. Arkadaş hediyesi kaplumbağalarımızın yiyeceğini, suyunun temizliğini düşünmek çocuklara sorumluluk veriyor. Hayvanlarla ilgili bütün çizgi filmler, masallar ve kitaplar öncelikli. Oyuncak raflarındaki cansız tüylü oyuncakları satın alınca onlara ruh vermek Ali'nin en büyük tutkusu. Kış günü yiyecek bulamayan serçelere birkaç kırıntı hazırlamak, üç nesildir ailemizin ortak kış tablosu. Sokaktan gelip evimizin ailemizin dostu olan zeytinin, shilohun, canonun acıları, acımasız komşularla yaptığımız kavgalar, sevgisiz insanlara tepkimiz ilk günkü kadar net. Hepsinin, canımıza can katan anıları oldu. Kalbimin en mutena yerlerinde hatıraları vardır, çocukluğumun tavşanları, kuzuları, kedileri gibi... Anlatılamayan sevgileri izah etmeye çalışmak beyhude olur. Nasıl, benim üniversite yıllarımda sırdaşım martılar vardıysa, belki kızımın da evimizin merdivenlerinde peşimizden koşturan, mavi boncuklu kuzusu yaşamına değer katar.
Hayvanlara saygı, uygarlığın mihenk taşıdır
Bekir Coşkun'un yıllardır tutkunuyuz, "Prof. Dr. Tamer Dodurga kimdir?" deseniz çocuklarım küçücük yaşlarına rağmen onun, Türkiye'nin hayvan psikoloğu olduğunu bilirler. Sokaklardan topladığımız yaralı köpekleri nasıl hiç karşılıksız ameliyat ettiğini anlatmışızdır defalarca. Kızımın kütüphanesinin raflarında Prof. Dr. İsmet Sungur'un devasa kitabı duruyor okuma hevesi pekişsin diye. "Hayvanlara saygı, uygarlığın mihenk taşıdır." demesini iyice öğrensin diye. Adını burada anmadığımız bütün sevgi dostlarına bizi böyle oluşturdukları için saygılar.
Her kötü olaydan ders çıkarıyorum
"Her şerden bir hayır çıkar." demişler ya, çok doğru. Anneyseniz, her kötü olaydan bir ders çıkarmayı biliyorsunuz demektir. Baran, bana istemeden de olsa çarpıp, beni düşürdükten sonra omuz kemiğim dört yerinden parçalı olarak kırıldı. Prof. Azmi Hamzaoğlu ve ekibinin gerçekleştirdiği dört saat süren başarılı bir ameliyattan sonra engelli kalmaktan kurtuldum. Fizik tedavisi birkaç ay devam edecek. Kolunu, elini kıpırdatmak gibi basit görünen bütün hareketlerin değerini, tükürüğünü yutabilmenin keyfini algılıyorum. Bütün yaşadıklarım çocuklarımın başına gelmediği için şükrediyorum. Ve hal böyleyken hastane dönüşü evde sürprizlerle karşılaşıyorum. Her kötü olaydan ders çıkarıyorum.
Ders 1: Kendi çocukluğumda toplu olmadığım için sürekli yakınan annemi gayet iyi anlıyorum. Odalarını, kitaplarını, oyuncaklarını toplamayı öğrenmiş bizim ufaklıklar. Ömer, plastik sandalyeyi taşırken, Dila, bebek askılarına üstelik kardeşlerinin elbiselerini asmaya çalışıyor. Heyhat, dünyalara değer bu manzara.
Ders 2: Çocuklarıma kendi annemden daha iyi anne olma gayretindeyim hala. Ve onun neler çektiğini anlıyorum.
Ders 3: Çocuklara derli toplu olmayı öğretmek için canımın yanması gerekiyormuş (Bu kısım tekrarlanmasa iyi olur).
Ders 4: Kardeşler arası dayanışmanın öğretilmesi, anne-baba sözünün dinlenmesi, ev asayişinin huzurunun sağlanması adına önemli konuların anlaşılabilmesi için yine evden uzak kalmak gerekiyormuş. Özledikleri annelerinin kıymetini ne kadar bilecekler merak ediyorum.
Ders 5: Ev ödevleri artık tek başına da yapılabiliyor. Üstelik "ev işleri" beklediği için okula ait görevler zamanında bitirilmeli.
Ders 6: Anneye sürpriz hazırlamak da gerek, mesela onun çok sevdiği piyanosuyla bir plan yapmak en iyisi. Daha önce defalarca yalvararak oturduğu piyanonun başına şimdi en iyisini başarmak için geçiyor. Notaları kusursuz okuyarak bana sürpriz yapmak istiyor.
Ders 7: Açık söylemek gerekirse, olgunlaşmışlar. Büyümüşler. Belki yaşamın kıyısından dönüp, bir hafta onlardan ayrı kaldığım için abartıyor olabilirim, ama değişimlerini görüyorum. Onların kıymetlerini daha iyi anlıyorum. Bana verdikleri önemi ve değeri gördükçe gururlanıyorum. Demek ki çektiğim onca acının bir sebebi varmış, anlıyorum.
Meğer evden uzakta onlara en yakınmışım. Baran sayesinde bunu anladım, teşekkürler Baran!